علم برای همه
وبلاگی در رابطه با مطالب علمی، آموزشی، کتاب، شعر و ... 
قالب وبلاگ
نويسندگان
پيوندهای روزانه

هوالقابض

 

می دونم یکم طولانی هست ولی حتما بخونید

اول این کلیپ رو تماشا کنید بعد بیایید ادامه مطلب تا ماجرا رو شرح بدم


 


ببخشید سلام

امیدوارم که حالتون خوب باشه

اگه دقت کرده باشید من اول پست هام از اسامی خداوند استفاده می کنم.

امروز این کلیپ رو تو آپارت دیدم و گفتم برای شما هم بذارم. اومدم از اسامی خداوند بزارم که این اسم افتاد «القابض». گفتیم وا یعنی چی اونوقت. یه سرچ کردم و این متن زیر اومد. برای من که جالب بود. به کلیپ هم مربوط میشه.

«القابض و الباسط (منقبض و منبسط کننده) این دو نام از نام های نیک خداوند، همواره به همراه یکدیگر ذکر می شوند؛ و تا نمایانگر قدرت مطلق خداوند در پی ریزی و اداره ی امور بندگان باشد و بیانگر این مطلب است که تنها اوست که می بخشد و یا مانع بخشش می شود و درحقیقت، او است که قبض و بسط می کند، عطا و بخشش او برای هر که اراده کند، حد مرزی ندارد. و این بخشش را از هر که بخواهد، به دلیل حکمتی که تنها خود از آن آگاه است. منع می کند. از دیگر معانی نام خدواند (قابض)، این است که او ارواح بندگان را، هنگام مرگ از تن آنها خارج می کند (قبض)؛ خداوند، فرشته ی مرگ (عزرائیل) را مأمور نموده است؛ تا روح هر کس را که اجلش فرا رسیده است، از بدنش بیرون سازد: «قل یتوفاکم ملک الموت الذی و کل بکم ثم إلی ربکم ترجعون؛ ای پیامبر به مردم بگو: فرشته‌ی مرگ که بر شما گماشته شده است، روحتان را به تمام و کمال (از بدنتان) می ستاند، سپس، در روز قیامت، به سوی پروردگارتان باز می گردید» . (سوره ی سجده، آیه ی 11)
احساس اینکه اجل آدمی در دست خدواند است، باعث اطمینان و آرامش خاطر ما نسبت به سرنوشتمان می گردد، چرا که اجل و عاقبت خود را در دست کسی می بینیم که همواره خیر خواه و هدایتگر بندگان است.
بر این اساس است که مؤمن همیشه در بیان حقیقت شجاع و نیرومند است، در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنش کننده ای نمی هراسد و به هیچ قیمتی، از حق سرباز نمی زد.
بنده ی مؤمن می داند که مرگ لازمه زندگی است، از این رو، در غم از دست دادن عزیزانش صبر و تحمل پیشه می کند و چیزی نمی گوید که موجب خشم خداوند شود.
همانگونه که بیان کردیم، «قابض» از صفات خداوند است که بر قدرت و عظمت دلالت دارد. از دیگر معانی «قابض» ، مانع است و آن بدین معنا می باشد و که خداوند رحمت بیکرانش را بر مبتکران و کافران ممنوع ساخته و آنها به آن دسترسی ندارند و نیز شر و بدی را از مؤمنان منع کرده و آنها را دشمنان و شیطان حفظ می نماید.
اما معنای «باسط» این است که فقط خدا، روزی دهنده است. همان گونه که رحمت و فضل خود را بر بندگانش می پراکند، به هرکه بخواهد روزی می دهد، پیشتر و بیشتر از آنچه بنده بخواهد، به او می بخشد و به او در علم و جسم و مال فراوانی و وسعت می بخشد. از رحمت اوست که این امور را به اندازه ای در دسترس می گذارد که انسان به ناحق در زمین طغیان نکند و گمان نکند که بر همه چیز تواناست. چنانچه خداوند متعال می فرماید: «و لو بسط الله الرزق لعباده لبغوا فی الارض و لکن ینزل بقدر ما یشاء إنه بعباده خبیر بصیر؛ اگر خداوند روزی را بر بندگانش [بیش از آنچه هست] گسترش می داد، در زمین سرکشی می کردند، ولی خدواند [روزی بندگانش را] به همان اندازه ای که حکمتش اقتضا می کند، نازل می فرماید؛ چرا که خداوند آگاه و بیناست» . (سوره ی شوری، آیه ی 27)
خداوند متعال، به قارون، پس از سال ها نداری و تنگدستی، مال و منال زیادی دارد و به این وسیله او را آزمود، اما او به جای آنکه این مال را در راه خیر و نیکی صرف کند، غرور، وجودش را فرا گرفت به طوری که بر مردم فخر می فروخت و می گفت: من ثروتمندترینم و این مال را به سبب علم و زکاوتم به دست آورده ام. هنگامی که عاقلان قومش او را نصیحت می کردند و به تواضع و مهربانی فرا می خواندند، آنها را مسخره می کرد و به حسادت و کینه متهم می ساخت. زمانی که نادانی و غرورش به اوج خود رسید، خداوند به زمین دستور داد، تا دهان باز کند و قارون و گنج هایش را ببلعد و به این ترتیب او به سزای اعمالش رسید: «إن قارون کان من قوم موسی فبغی علیهم و ءاتیناه من الکنوز ما إن مفاتحه لتنوء بالعصبه أولی القوه إذ قال له قومه لاتفرح إن الله لایحب الفرحین. و إبتغ فیما أتاک الله الدار الآخره و لا تنس نصیبک من الدنیا و أحسن کما احسن الله الیک و لاتبغ الفساد فی الارض إن الله لایحب المفسدین. قال انما أوتیته علی علم من عندی أولم یعلم أن الله قد اهلک من قبله من القرون من هو أشد منه قوه و اکثرجمعا و لایسأل عن ذنوبهم المجرمون؛ قارون یکی از ثروتمندان قوم موسی بودکه برآنها طریق ظلم و طغیان پیش گرفت و ما آن قدر مال و گنج به او دادیم که حمل کلیدهای آن، حتی برای افراد نیرومند هم سخت بود. هنگامی که قومش به او گفتند، آن قدر سرمست مال و منال خود نباش و خوش گذرانی نکن؛ زیرا خدا هرگز انسان های خوش گذاران و سرمست را دوست ندارد. با این ثروتی که خدواند برتو ارزا نی داشته است، درپی دست یابی به سرای آخرت باش و بهره ی واقعی ات را از دنیا فراموش مکن و تا می توانی نیکی کن و هرگز در روی زمین فتنه و فساد نکن که خدا ابدا فاسدان رادوست نمی دارد، قارون گفت: من این مال و ثروت فراوان را به علم و تدبیر خود به دست آوردم. آیا نمی دانست که خدا، پیش از او بسیاری، از طوایفی را که نیرو و جمعیتشان بیشتر بود، هلاک کرد و هیچ از گناه بدکاران سؤال نخواهد شد [و به آنها برای عذر خواهی مهلت داده نخواهدشد.] » (سوره ی قصص، آیات 76 - 78)
و به همین دلیل است، هنگامی که مردی به نزد رسول خدا (ص) رفت و از او خواست؛ تا دعا فرماید؛ که خداوند به او روزی فراوان ببخشد. پیامبر (ص) فرمود: «ای مرد، اندکی که شکرش را به جای آوری به او بسیاری است که توانایی شکرگزاری آن را نداشته باشی» .
ممکن است مال، انسان رابه خود مشغول سازد و از یاد خدا غافل کند و به طوری که آدمی خیال کند جایگاه و نیرویش را از راه ثروت و مالش به دست آورده است، اما اگر خوب فکر کند، خواهد فهمید که او قدرت و جایگاه خود را از خواست و برکتی که او را در این مال قرار داده است، به دست آورده است.
خداوندا، از تو می خواهیم که هر شر و بدی را از ما دور گردانی و به ما خیر و ایمان و روزی حلال عطا فرمایی!
منبع: کتاب بشارت 62»

برگرفته از http://rasekhoon.net

[ ٩ فروردین ۱۳٩٤ ] [ ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ ] [ امین پازوکی ] [ نظرات () ]
.: Weblog Themes By SibTheme :.

درباره وبلاگ

صفحات دیگر
امکانات وب